سلام همکلاسی ها
یهو امشب دلم هوای روزای دانشگاه رو کرد. کجایین؟ اینجا چقدر سوت و کوره. هیچکی نیست. حیف بود که ما با هم کم بودیم.
از وقتی کوچیک بودم احساس خوبی داشتم نسبت به دانشگاه شیراز، مامان بابام هر دو دانشگاه شیرازی بودن و یک عالمه دوست داشتن که همه رو از شیراز داشتن و همیشه از روزای شیراز می گفتن و از ارم و از اینکه شیراز آدم رو گرفتار می کنه... وقتی ازش می ری بیرون همه ش تو فکرشی. حیف که اولی نصیبم نشد. غیر از پری که دوست همیشه عمرمه. دومی نصیبم شد چه جووور. همه ش دلتنگ شیرازم و ارم و کوچه باغ و بوی شیراز و هواش وقتی که بارون می زد

مواظب خودتون باشین. امیدوارم یه روز دیگه یه وقت دیگه همدیگه رو ببینیم و با هم دوست تر باشیم. از خودتون بگین و از شیراز و هرچی دلتون خواست